ANG HALIMAW SA KALDERO (Malakwentong pambata)

Hindi kumukurap si Em-em. Kanina pa niya tinititigan ang nanlilimahid na kalderong pinatong niya sa lamesa ng kwarto nila. Nasa gitna ito ng mga nagkalat na piraso ng kaniyang lego set. Katulad ito nang hindi niya pagkurap kapag naglalaro sila ng paunahang umiyak ng paborito niyang kaklase’t kalarong si Biyang. Lagi siyang natatalo ni Biyang. Pero, ngayong gabi, kung naglalaro lang sila, tiyak na mananalo si Em-em.

“Em-em, tama na ang laro!” saway ng Mama niya nang isama pa niya ang nilalarong lego set sa hapag-kainan.

Ngunit nagtaingang kawali lang si Em-em. Abala siya sa pagbuo ng kaharian daw ng haring Emman ang pangalan.

“Em-em, sige ka kapag hindi ka pa kumain, ikaw na ang kakainin ng pirotso, mamaya! Isisilid ka niya sa kalderong may panis na kanin, tapos hindi ka na makakalabas. Gusto mo ba hindi mo na kami makita?”

Ngingiti-ngiti lang ang Papa ni Em-em habang abalang pinapanood ang mag-ina.

“Ma, hindi po kasi ako gutom. Saka, sabi ni Biyang, hindi raw totoo ‘yong pirotso. Sabi pa ni Biyang, pa’no raw kapag katulad nilang hindi gumagamit ng kaldero? Nakuryente na raw niya agad ‘yong pirotso bago makalabas.”

Nasamid ng tawa ang Papa ni Em-em. Pero, agad din nitong tinago ang kaniyang ngiti nang pandilatan siya ng asawa. Nagsimula na lang siyang sandukan kanin at cocido ang plato ng anak.

“Makaurag ka na ha!”

Hindi pa kumakain si Em-em mula kaninang tanghalian. Hindi siya nagugutom. Ni hindi niya tinikman ang iniwang pinakro ng kaniyang Papa, na mukhang umaga na naman ang uwi. Ilang araw nang ganito ang Papa niya, matapos ang libing ng kaniyang Mama.

Dinala ni Em-em ang kalderong may tirang kanin pa mula sa kanilang umagahan, na hindi man nakuhang mangalahati hanggang kaninang tanghalian. Inalis ni Em-em ang takip ng kaldero. Mabasa-basa na ang kanin. Halos yakapin ng maasim na amoy ang buong kwarto. Pero, walang pakialam si Em.

Naniniwala si Em-em na kinuha ng pirotso ang Mama niya. Ilang araw kasi itong halos hindi kumain noong nasa ospital sila. Sinusuka agad ang anumang isubo.

“Sige, Mama, kukuhanin ka ng pirotso kapag hindi ka kumain,” biro pa ni Em-em.

“Sana nga kuhanin na lang ako ng pirotso,” pabulong lang ito, pero narinig pa rin ito ni Em-em.

Ngayong gabi, umaasa si Em-em na kukuhanin na rin siya ng pirotso.

ANG ALAMAT NG UNANG REBULTO (Kwentong Pambata na For Adults Only)

Isang araw may malubhang sakit na dumapo sa Kaharian ng Tarantada. Binalot ng labis na kalungkutan ang kaharian, nakalimutan nang tumawa’t maging masaya ng lahat ng nakatira sa rito. May mga naghiwalay na mag-asawa, may naglayas na mga trabahador at nangibang palasyo, at may ilang nag-away at nagkasakitan. May namatay, at may nagpakamatay.

Nabahala ang hari, inutusan niya ang mga dalubhasang pag-aralan ang pinanggagalingan ng epidemya ng kalungkutan. Lumipas ang mga araw, ang mga buwan. Hindi matukoy ng mga dalubhasa ng kaharian kung saan nanggaling ang sakit.

“Mga walang silbi.” Pinapatay ng hari ang lahat ng dalubhasa.

Pagkatapso nito’y ipinatawag ng hari ang matandang manghuhula sa kanilang lugar. Sinabi nitong ito’y dahil sa tubig na kanilang iniinom at hangin na nilalanghap.

Kumunot ang noo ng hari. Ipapatay na rin niya sana ang sibangot na matandang manghuhula. Nang sabihin nitong may paraan pa para mailigtas ang kaharian mula sa epidemya.

“Ang iyong anak ang magsisilbing tagapagligtas,” wika nito. Ibinulong ng sibangot na matandang manghuhula ang dapat gawin sa hari.

Hindi nakatulog ang hari nang ilang araw.

Pagsagpit ng ikatlong araw ay dinala niya ang kaniyang asawa at nagbibinata na noong anak sa isang lihim na silid sa palasyo. Sinabi niya sa asawa’t anak ang propesiya ng sibangot na matandang manghuhula.

Umiiyak nang umiyak ang reyna at ang prinsipe.

“Kailangan nating subukan,” sabi ng hari habang pinupunasan na rin ang sariling luha.

Walang magawa ang mag-ina.

Ibinaba ng prinsipe ang kaniyang kalson. Hinawakan ng kaniyang ina ang kaniyang tite. Agad itong tumayo. Hinagod ng reyna ang tite ng prinsipe, pataas-pababa, paulit-ulit. Pagkatapos pa lamang ng tatlong minuto ay agad itong nilabasang ng kulay maputlang rosas na tamod.

Pinahid ng hari ang daliri niya sa maputlang rosas na tamod. Inamoy niya ito. Tama ang sabi ng sibangot na matandang manghuhula, amoy itong sampaguita. Pagkatapos ay inutusan niya ang asawang isubo tite ng sariling anak. Ginawa ito ng reyna habang patuloy na umiiyak.

“Ahh… Ahhh…. Ahhh… Lalabasan na po ako,” sigaw ng prinsipe. Nang akmang iaangat ng reyna ang kaniyang mukha ay pinigilan siya ng hari.

Sumabog sa bibig ng reyna ang tamod ng prinsipe.

“Lumunikin mo,” atas ng hari.

Tinignan siya nang may pagkagulat ng asawa.

“Para sa kaharian,” dagdag niya.

Magkasabay na umagos ang tamod sa kaniyang lalamunan, at ang sariling sipon sa kaniyang baba.

Kinakabukasan, inoobserbahan ng hari ang reyna. Nakangiti lang ito maghapon. Ngunit parang may kakaiba sa ngiti ng reyna. Parang may mali, parang hindi kasamang ngumingiti ang mata ng reyna.

Baka hindi lang ito nakatulog tulad niya, inisip ng hari. Isa pa’y matagal na rin siyang hindi nakakita ng ngiti, kaya baka nanibabago lang siya.

“Nagkatotoo ang propesiya,” bati niya sa nakangiting asawa. At, agad itong niyakap.

Sinilip niya ang anak. Nakahiga pa rin ito sa kama. Mukhang mahimbing na natutulog ang prinsipe.

Pinatawag muli ng hari ang sibangot na matanda upang ibalita rito na nagkatotoo ang hula niya. Ngunit, bumalik ang kawal niyang hingal na hingal at walang kasamang sibangot na matanda.

“Hinanap na po namin siya sa kahit sa lahat ng sulok ng kaharian ngunit hindi namin natagpuan ang matandang manghuhula,” balita ng isa niyang tapat na kawal.

Nag-isip ang hari.

“Hindi bale. Inanunsiyo ninyong magkakaroon ng piging pagkatapos ng tatlong araw. Nahanap ko na ang gamot sa epidemya ng kalungkutan. Ililigtas natin ang buong kaharian.”

--

Sa lihim na kwarto, muling pinagdyakol ng hari ang prinsipe. Ipinasasahod nito ang kaniyang tamod sa malaking garapon. Pinagdyakol niya ang kaniyang anak bago dumating ang piging. Kumain, maligo, at matulog lang ang pahinga ng prinsipe.

Nakangiti lang ang mahal na reyna.

“Para sa kaharian,” paulit-ulit na litanya ng hari tuwing bisitahin ang prinsipe.

Gabi ang piging. Nang umagang iyon ay nagpahanda ang mahal na hari ng tinapay na walang libadura. Ibinigay niya ang malaking garapon na punong-puno ng tamod ng prinsipe. Pero, wala siyang sinabihan kung ano ito.

“Ihalo ninyo sa tinapay,” atas niya sa mga tagaluto ng kaharian.

Walang magawa ang mga nakasimangot na tagasilbi kung hindi sundin ang hari, kahit hindi nila alam kung ano ang ipinahahalo sa kanila ng mahal na hari sa tinapay. Ang alam lang nila ay amoy itong bagong pitas na sampaguita.

Pinabantayan pa ng hari sa mga kawal ang mga nagluluto upang matiyak na ilalagay nila ito sa tinapay.

“Hindi kaya ito lason?” bulong ng isang tagasilbi.

“Bakit naman tayo papatayin ng mahal na hari,” sagot ng isa.

“Kailangan lang nating maniwala,” sabad ng isang kawal.

“Lahat naman tayo’y hindi nais na mamatay ng malungkot hindi ba? Kaya gawin ninyo na lang ang trabaho ninyo. Alam ng hari ang ginagawa niya,” dagdag ng isa pa.

Sa piging. Halos lahat ay dumalo. Aliw na aliw ang lahat sa amoy ng sampaguita na bumabalot sa buong kaharian.

Nakaupo sa trono ang hari. Nasa tabi niya ang nakangiti lamang na reyna, at ang tila pagod na pagod na prinsipe. Sa gilid ng kaniyang trono ay may malaking animo’y mangkok na gawa sa ginto. Punong puno ito ng tinapay na walang libadura.

Tumayo ang hari.

“Hindi biro ang epidemyang sumubok sa katatagan ng ating kaharian sa loob ng halos isang taon. 

Maraming pamilya ang nawasak dahil kinakailangang maghiwalay ng mga mag-asawa sa pag-aakalang hindi na nila mahal ang isa’t isa. May umalis ng kaharian sa pag-aakalang hindi na sila masaya sa buhay rito. At, labis ko ring ikinalulungkot na kailangan pang may mga bawian ang buhay, at bawiin ang kanilang sariling buhay. Ilang gabi rin akong hindi nakatulog kakaisip ng solusyon. 

Umasa akong matutulungan tayo ng mga dalubhasa ngunit nabigo sila. Sa huli, ang makakatulong lang pala sa atin ay ang matandang manghuhula. Sayang at wala siya rito upang mapasalamatan natin siya. Gayunpaman, nagpatawag ako ng piging ngayong gabi upang ibahagi sa inyo ang magandang balita. Narito na ang sagot sa ating kalungkutan. Mula sa dugo at sarili kong laman. Tignan ninyo ang aking asawa, magmula ng kumain siya ng mahiwagang gamot ay hindi na siya muling sumimangot. 

Ito ay mula sa luha ng aking anak, na siyang hinirang na tagapaligtas!”

Nagbulungan ang mga tao.

Nagulat maging ang prinsipe.

Matagal ding pinag-isipan ng hari kung sasabihin niya ba na tamod ng kaniyang anak ang ihinalo sa tinapay na walang libadura. Ngunit, natakot siyang baka hindi maniwala ang mga tao, o hindi nila ito kainin. Ayaw niyang magkagulo. Hindi naman siguro makakasakit ang kaunting pagsisinungaling, wika sa isip ng hari.

“Ngayong gabi ay pagsasaluhan nating lahat ang bahagi ng katawan ng tagapagligtas!”

Walang kumibo.

May mga nais nang umalis ngunit bantay sarado ang kaharian.

“Naghanda rin ako ng maraming alak na ubas para sa lahat.”

Nilabas ang mga bariles ng alak at binigyan ng malalaking basong gawa sa kahoy ang lahat.

Nagpalakpakan ang mga tao.

“Pumila ang mga gustong mauna,” atas ng hari.

Uminom muna ng tatlong baso ng alak na ubas ang isang balong matandang babae bago pumunta sa harapan. Gigiwang giwang pa siya.

“Buo ba ang iyong pananampalataya?” tanong ng hari sa kaniya.

Tumango ito pagkatapos lagukin ang natitirang alak mula sa kaniyang baso.

“Kung gayo’y tanggapin mo ang bahagi ng katawan ng aking anak.”

Binuka ng matanda ang kaniyang bibig at nalusaw sa kaniyang bibig ang tinapay na walang libadura.

Ang tanging ingay lamang ay ang patuloy na paglagok ng alak ang mga tao habang naghihintay.

Biglang hinimatay ang matanda.

Nagsimulang magbulungan ang mga tao. May mga nagtangkang umalis.

Nagkakagulo na nang biglang magising ang matanda.

Agad itong ngumiti. At, itinaas ang baso ng alak na hawak pa rin niya! Mabuhay ang tagapagligtas.

Nagulat ang lahat.

Nag-unahang pang uminom ang lahat ng alak na ubas, sa pag-aakalang parte ito ng proseso ng paggaling. Pagkatapos ay isa-isa na silang pumila habang gumigiwang giwang.

“Mabuhay ang mahal na prinsipe,” sigaw ng matandang balo.

“Mabuhay ang mahal na prinsipe!” pag-uulit ng iba.

“Mabuhay ang aming tagapagligtas,” sigaw ulit ng matandang balo.

“Mabuhay ang aming tagapagligtas!” wika ng lahat.

Umalingawngaw ang lakas ng sigaw ng mga taga Kaharian ng Tarantada.

Umabot ito sa kabilang kaparangan, kung saan naglalakad ang matandang sibangot na manghuhula.

“Aming tagapagligtas…”

“Aming…”

“Tagapagligtas…”

Napailing lamang ang matandang sibangot na manghuhula habang patuloy na naglalakad.

Nagsasayaw ang mga tao, nagkakantahan, at pinaliluguan ang isa’t isa ng alak.

Masayang masaya ang hari, maging siya ay kumain ng tinapay na walang libadura. At, nagpakalango sa alak.

Niyakap niya ang anak at asawa. Saka sila inabutan din ng alak.

--

Kinabukasan nagising nang nakangiti ang lahat. Maliban sa prinsipe. Hindi na ito nagising pa. 

Umiiyak itong kinalong ng mahal na reyna.

Natakot ang mahal na hari na muling magkagulo sa kaharian. Kaya naman agad siyang sumigaw.

“Tinubos tayo ng aking anak! Tinubos tayo ng mahal na prinsipe. Ipinahiram lamang siya sa atin. 

Ngunit, kailanman ma’y hindi siya mamatay. Siya ngayon ay kabahagi na natin!”

“Marapat na siya’y pasalamatan!” sigaw ng babaeng balo.

Binuhat ng mga tao ang mahal na prinsipe. Nagprusisyon sila sa buong kaharian. Sa huli’y hinulog nila ang bangkay ng mahal na prinsipe sa karagatan.

Nakangiti pa rin ang mahal na reyna pero parang may kulang pa rin sa pakiramdam niya. Siguro ay nanabik siya sa kaniya anak. Kaya naman, inatasan niya ang pinakamagaling na manlililok na ilikha siya ng rebultong kawangis ng kaniyang anak.

Tuwing umaga ay sinasabitan ito ng mahal na reyna ng kwintas na gawa sa bulaklak ng sampaguita. Niyakap, at hinahalikan maging ang mga paa.

Nabalitaan ito ng mga tao sa kaharian. Tuwing kumakalat ang balita’y nadaragdagan ito.

“Nabuhay raw muli ang mahal na prinsipe.”

“Nabuhay raw muli ang mahal na prinsipe sa anyo ng kahoy.”

“Nabuhay raw muli ang mahal na prinsipe sa anyo ng kahoy. At, kapag nakaramdam ka raw ng kalungkutan ay ipunuhas mo lang raw rito ang kahit ang tela’t ipunas sa sarili’t manunumbalik ang iyong sigla.”

Naisipan ng manlililok na gumawa pa ng maraming rebultong kawangis ng prisipe. Maliit, malaki, naging mabenta ito. Yumaman ang manlililok. Kaya naman, tinuruan niya ang mga anak ng paglililok. At, bawat bahay sa kaharian ay nagtayo ng altar para sa rebultong kawangis ng mahal na prinsipe. Tuwing makakaramdam sila ng kalungkutan ay hihimasin lamang nila ito.