KUNG PAANONG NAGLAHO SI JC

“JC, JC, hindi pa ako pa umuuwi ‘yung kalapati ko,” sabi ng batang may ari kalapati, habang paulit-ulit na hinihigit ang damit ni JC.

“Ah, gano’n ba? Sige akong bahala,” agad na sagot ni JC.

Makapangyarihan si JC, kaya n’yang patagin ang bundok, biyakin ang dagat, pagalawin ang mga ulap—kaya niyang gawin ang lahat.

Habang abala sa pakikipaglaro ang kalapati, sa mga kapwa niya ibon, sa plaza, ay bigla s’yang nakaramdam ng gutom.

Agad na bumalik ang kalapati sa bahay ng kanyang amo.

Masayang sinalubong ng amo ang kanyang kalapati. At, agad itong pinakain. Hinimas pa niya ang ulo nito habang tumutuka.

Nang matapos kumain ang kalapati ay agad na lumipad ang kalapati pabalik sa plaza.

“JC, JC, umalis na naman ‘yong kalapati ko. Gusto ko pa sanang makipaglaro sa kanya,” sabi ng batang may ari ng kalapati, habang paulit-ulit na hinihigit ang damit ni JC.

“Ah, gano’n ba? Sige akong bahala,” agad na sagot ni JC.

Makapangyarihan si JC, kaya n’yang patagin ang bundok, biyakin ang dagat, pagalawin ang mga ulap—kaya niyang gawin ang lahat.

Habang abala sa pakikipaglaro ang kalapati, sa mga kapwa niya ibon, sa plaza, ay biglang bumuhos ang ulan.

Agad na bumalik ang kalapati sa bahay ng kanyang amo.

Masayang sinalubong ng amo ang kanyang kalapati. At, agad niya itong pinunasan ng cotton na towel. Niyakap.

Nang tumila ang ulan ay agad na lumipad ang kalapati pabalik sa plaza.

“JC, JC, umalis na naman ‘yong kalapati ko. Gusto ko pa naman siyang turuan ng mga tricks,” sabi ng batang may ari ng kalapati, habang paulit-ulit na hinihigit ang damit ni JC.

“Ah, gano’n ba? Sige akong bahala,” agad na sagot nito.

Makapangyarihan si JC, kaya n’yang patagain ang bundok, biyakin ang dagat, pagalawin ang mga ulap—kaya niyang gawin ang lahat.

Habang abala sa pakikipaglaro ang kalapati, sa mga kapwa niya ibon, sa plaza, ay biglang may dumating na mga batang hamog. Pilit silang hinuhuli.

Agad na bumalik ang kalapati sa bahay ng kanyang amo.

Masayang sinalubong ng amo ang kanyang kalapati. At, agad niya itong niyakap. Saka pinakita ang mga gagamitin nila sa pag-aaral ng tricks.

Pandaliang nakalimutan ng kalapati ang mga kapwa niya ibon at ang plaza. Masayang masaya ang kanyang amo.

Pandaliang walang humihigit at nangungulit kay JC. Nakaramdam s'ya ng kalungkutan.

Pagkatapos ng maraming araw ay bumalik ang kalapati sa plaza, ngunit hindi na para makipaglaro sa mga kapwa niya ibon. Kasama ng kalapati ang kanyang amo, para magtanghal sa mga tao, sa plaza.

Makapangyarihan si JC, kaya n’yang patagain ang bundok, biyakin ang dagat, pagalawin ang mga ulap—kaya niyang gawin ang lahat. Ginawa niyang kalapati ang sarili.