ANG PAGLALAKBAY NINA TATAK AT TINTIN, ANG MGA BATANG LATA

Masayang nagsasayaw ang kambal na latang si Taktak at si Tintin. Sinasabayan nila ang kaldag at kaldabog ng sinasakyan nilang delivery truck.

Dinadala nila ang mga katawan kung saan gawi ang kaldag at kaldabog ng gulong.

Dag!

Bog!

Dag! Dag! Bog

Bog! Bog! Dag!

Mabako kasi ang daan papunta sa paaralang pagdadalhan sa kanila.

Kasama nina Taktak at Tintin ang iba pang mga lata ng gatas na klim. Ang iba, tuwang-tuwa habang pinanood sila! Habang ang iba nama’y mukhang naiinip na sa b’yahe.

Sa Eskwelahan, sa opis ni Principal, naroon sina Taktak, Tintin, at iba pang mga lata.

Sabay na dinampot ng isang babaeng titser si Taktak at Tintin. Saka ito kumuha ng isang supot na nutriban. Mga tinapay na nakalagay sa isang malaking supot.

Pagdating ng titser sa klasrum ay agad niyang pinalinya ang mga bata. Halos magkagulo ang mga ito. May ibang sumisingit pa.

Sa pila, napansin ni Tintin na may isang batang malaki ang pitik nang pitik sa tenga ng batang mas maliit sa harap n’ya. Tinatawanan lang ito ng dalawang katabi pa n’yang kaklase.

“Taktak, tignan mo ‘yon oh kawawa naman. Binu-bully ng kaklase n’ya!”

“Hmn, loko ‘yan ah. Lagot ‘yan sa akin!”

Mula sa lamesa ni Titser ay agad na nagpatihulog si Taktak. Nagpagulong-gulong siya at inasinta ang paa ng batang bully. Tumama si Taktak sa hinlalaki nito!

“Aaaaraaaaaaaaaaay!” Nagtawanan ang mga ibang kaklase n‘ya. Agad namang nilapitan ito ni Titser.

Pinulot naman ng batang binu-bully si Taktak at ibinalik sa lamesa.

“Hala, Taktak, bakit mo naman sinaktan?”

“Bad kasi s’ya, e!”

“Pero, bad din kaya manakit.”

“Ay oo nga pala. Sorry.”

“Dapat, tinakot mo na lang,” biro ni Tintin.

“Pa’no?”

“Sabihin mo aaaaaaaawhoooooooo.”

Nagtawanan ang magkapatid na lata.

Isa-isang binigyan ni Titser ang mga batang nakapila ng nutribun. Nilagyan n’ya rin ng gatas mula kina Taktak at Tintin ang hawak nilang baunan.

Pinanood ni Taktak at Tintin ang mga batang abalang kumakain. Ang iba ay pinapalaman ang gatas sa nutribun at ang iba’y pinapakpak ito gamit ang mga daliri.

Pagkatapos kumain ng mga bata, napansin ni Taktak at TinTin na may biglang may dumating na isa pang guro. Hingal na hingal ito.

"Ma-Ma'am."

"Yes, Sir? Bakit po?"

"May emergency meeting po sa Principal's office. May mga bagong panukala raw ang presidente."

Pagkaalis ng mga guro ay agad ibinaba sa sahig ng batang bully si Taktak. Tinapak-tapakan n’ya ito.

"Ikaw, ‘kala mo ha! Sinaktan-saktan mo hinhahalaki ko sa paa. Durog ka sa akin ngayon!"

"Aray, aray, araaay."

"Naku, Taktak, kambal. Gulong na palayo dali," utos ni Tintin.

At gumulong nga palayo si Taktak. Pero ayaw s’yang tigilan ng batang bully, sinusundan s’ya nito’t sige pa rin sa katatapak.

Sa bawat paggulong ni Taktak ay nakikita ni Tintin ang parami nang paraming maliliit na yupi ng kapatid.

Kaya naman, hindi na nakatiis si Tintin, buong pwersa s’yang tumalon, gumulong-gulong at itinama ang katawan sa kaliwang hinalaki ng batang bully.

"Araaaaay!"

Nagtawanan ang mga kaklase ng batang bully.

“Anong tinatawa n’yo dyan? Itapon n’yo na nga ‘yang mga latang ‘yan.”

I-shinoot ng isang batang lalaki sa sakong basurahan na may nakalagay na “recyclable” si Taktak! Pasok!

Naroon sa loob ng sako ang ilang mga plastik na bote.

"Uy, hello sa inyo. Ako si Taktak, lata ng gatas."

Binati naman din si Taktak ng ibang mga bote ng plastik. Isa-isa silang nagpakilala.

"Maya-maya ipapakilala ko sa inyo si Tintin, ang kakambal ko. T’yak na kasunod ko na ‘yon."

Nang isu-shoot na rin sana si Tintin sa basurahan ay pinigilan ito ng batang bully.

"Sandali lang."

Takang-taka si Taktak, walang sumilid na Tintin sa basurahan.

‘Yon pala, ginamit s’ya ng mga bata sa tumbang preso.

"Aray. Araayyyy. Araaaaayyyy," sigaw ni Tintin tuwing tatama sa kanya ang mga tsinelas na may iba't iba ang haba at taba.

"Taktak, tulungan mo ako, Taktaaaaaaaak," sigaw n’ya.

"Tintin? Si Tintin yata ‘yon?"

Habang pinapakinggan ni Taktak kung saan nanggagaling ang boses ay napansin n’yang gumagalaw ang sakong kinalalagyan.

"Hala, anong nangyayari. Lumilindol yata," puna ni Taktak.

"Hindi, Taktak. Kinokolekta na tayo ng dyanitor ng iskul."

Binuhol ng dyanitor ang sako. At bigla ay walang makita si Taktak.

Nang bumalik ang liwanag ay nagulat si Taktak. Isa-isa na silang nilalabas sa sako at isinisilid sa lumang marumihan. Tinitimbang. Naroon ang iba pang mga magkakadikit na mga lata, nagsiksikang mga bote, at nakasalansang mga papel.

"Na-nasaan ako?" pagtataka ni Taktak.

"Junkshop ang tawag dito, bata," sagot ng isang matandang papel.

"Junkshop po?"

"Oo, junkshop. Dito dinadala ang mga pwede pang mapakinabanggang basura para i-recycle.”

Sa bakuran ng paaralan ay naroon si Tintin. Pagkatapos s’yang mabugbog ay naiwan na lang s’yang basta-basta rito. Pinanonood n’ya ang mga batang lumabas na ng gate para mag-uwian.

Maya-maya pa ay lumapit sa kanya ang isang bata. Nantandaan n’ya ito. ‘Yon batang binu-bully kanina! Pinulot s’ya nito’t pinagpag, pagkatapos ay sinilid sa bag.

Nagdesisyon si Taktak na hahanapin n’ya ang kapatid. Sinubukan n’yang tumalon sa kinalalagyang lumang marumihan. Ngunit hindi n’ya ito maabot.

Kaya naman nagtulungan ang mga kapwa n’ya lata para maiangat s’ya. Nagmistula silang hadgan nag-akyat kay Taktak.

"Mag-iingat ka, Taktak!"

Nagpagulong gulong si Taktak.

Nang medyo napapagod na s’ya’y tumawid si Taktak sa kabilang kalsada. Sa may kanto ay may waiting shed. Doon muna s’ya nagpahinga.

Puti ang original na pintura ng waiting shed ngunit may mga pulang malalaking pintura ito. Malalaking letra: MARCOS, TUTA, DIKTADOR!

Maya-maya pa ay napansin ni Taktak ang isang gusgusing tsinelas. Nakasiksik ito sa isang sulok ng waiting shed.

"Sino ka? Anong ginagawa mo rito? At bakit nag iisa ka?"

"Ako si Liwaka. Nagpapahinga lang ako saglit. Hinahanap ko kasi ang kakambal kong si Nanka."

"Naku, pareho pala tayo. Hinahanap ko rin ang kakambal kong si Tintin."

Nagkuwento sa kan’ya ng kaliwang tsinelas kung paano nawala noong isang gabi ang kanyang kapatid. Dinukot daw ang kanilang amo ng mga lalaking naka-owner.

“Nahulog ako mula sa paa ni Amo. Naiwan naman sa kanyang paa si Nanka.”

Mamaya maya pa’y napansin ni Taktak ang batang naglalakad sa kalsada. Ito ‘yong tinulungan nilang binu-bully kanina!

"Nag-aaral iyon sa iskul kung saan kami galing ni Tintin kanina. Baka matulungan nya ako!"

"Oh sige, Taktak mag-iingat ka. Sana mahanap mo na ang kakambal mong si Tintin."

"Salamat, Liwaka. Sana’y mahanap mo rin si Nanka."

Pinagulong ni Taktak ang sarili. Papalapit sa bata. Dinampi n’ya ang katawan sa paa nito.

Nagulat ang bata. Agad s’ya nitong pinulot at pinagpag. Isinilid sa loob ng bag.

Pagdating sa bahay ay agad na inabot ng bata ang kambal na lata sa ama. Nagulat si Taktak. Tatay pala ng bata ang may-ari ng junkshop na dinalhan sa kan’ya. Agad n’yang pinakilala si Tintin sa mga mababait na latang tumulong sa kan’ya—sa mga bote at mga papel. Masaya nilang binati si Tintin.

Kinaumagahan, nagulat sina Taktak at Tintin. May dilaw na lubid nang nagdudugtong sa kanila. Ginawa pala silang laruang telepono ng may-ari ng junkshop bilang sorpresa sa kan’yang anak.

Tuwang-tuwa sina Taktak at Tintin. Tiyak hindi na sila magkakahiwalay.

Nakinig sila sa mga kwentuhan ng mag-ama sa magkabilang dulo at nakikitawa pa kung minsan.

--

Ito ay lahok sa Saranggola Blog Awards 11.