SAPAGKAT HINDI SAPAT ANG MGA ROSAS

PAGNINILAY SA PASMA

Paanong hindi mapapasma ang ina

Pagkatapos mag-agiw at magwalis

ay sisimulan nang lampasunin

ang sahig—ilalim ng sofa, kama't gilid-gilid

Paanong hindi mapapasma ang ina

Pagkatapos na mamalantsa'y maglalaba—

Magkukula, magpapalo-palo't magtitinà

Saka ibibilad ang sariling balat; magsasampay.

Paanong hindi mapapasma ang ina

Pagkatapos na magluto'y mag-uurong

Hindi lang ng pinagkainan kundi pati ng pwet

ng mga kaldero, kawali't kaserola

Paanong hindi mapapasma ang ina

Pagkatapos manahi'y agad maghihilamos

Idadampi ang manhid na manhid

na kamay sa mukha, hanggang mamamad.

Paanong hindi mapapasma ang ina

Pagkatapos maglinis nang maghapon

ay ililigo lang nito ang kanyang hapò.

Animo'y mga libag lang na hihilurin ang pagal.

Kaunting sabon at kaunting kuskos

saka tuloy-tuloy na magbubuhos

kasama ang paniwawalang sabay na iagos

ang pagod na mauna nang pinagpasa D'yos.

PAGNINILAY SA PAMAMANHID

Gabi-gabi,

     maaabutan kitang

     inaagaw ang lamig

     sa mga bote.

Iyayakap

     ang mga palad

     sa kanilang

     nagyeyelong katawan.

Ihahalik

     ang 'yong labi

     sa kanilang

     nakaawang na nguso.

Gabi-gabi,

     habang nakatitig ka

     sa kanila'y

     pinapanood kita.

Inaabangan

     ang pagtumba ng hilera

     ng mga boteng kaulayaw

     sa magdamag:

Ang senyales

     na handa ka nang

     agawin ang init

     sa tasang akin

     namang kinatipan

     sa paghihintay.

MAY BAHAY

“Wala, sa bahay lang muna s’ya. Taga-alaga

naming mag-aama.” Sabad mo nang tanungin

ako, kung anong trabaho’t pinagkakaabalahan ko

“Mas praktikal kaysa kumuha ng yaya,” dagdag pa.

Ako ang unang gumigising sa umaga

Nagluluto ng almusal. Naghahanda

ng kape mo’t taga paligo ng mga bata.

Ikaw, abala kamo sa pagbabasa ng d’yaryo.

Naiiwan akong mag-isa sa bahay—

Katipan maghapon ang tambo’t dustpan

Pero, kailangang nakaligo na pagdating n’yo.

Ayaw mo kasi kamo ng amoy ng basahan.

Nagsisimula na akong magluto ng hapunan

tuwing maalalang hindi pa pala nanananghalian.

Mamad na ang aking mga kamay sa kahuhugas

ng mga pinggang na ni hindi man lang maihatid sa lababo

Habang ikaw, ginagaya ng ating mga anak—

Naka de-kwatro. Nahapo sa maghapong trabaho. Gago.

WAG MO AKONG ALAYAN NG ROSAS

"I know that he is sorry and didn’t mean to say the things he said;

Because he sent me flowers today." - Paulette Kelly

'Wag mo akong alayan ng rosas

sapagkat hindi sasapat

ang mga talulot na pampaampat

sa mga sugat na balat kayong

mga kalyong mas kumakapal

sa paglipas ng magdamag.

'Wag mo akong alayan ng rosas

sapagkat hindi sasapat na panglanggas

ang pumpon ng mga dahong inilaga

para kamo bumaba ang sinat

na iniwan ng mga kahapong lumipas

'Wag mo akong alayan ng mga rosas

dahil matago man ang mga pasa’t

maghilom, mananatiling sariwa

ang mga gabing patay ang ilaw,

hindi kumakahol si bantay.

May busal pati bibig ng mga kuliglig.

Mahimbing ang mga lamok at ikaw lamang

ang nag-aamok, habang sa sahig natutulog

ang mga unan at kumot.

Kaya naman,

     'wag mo akong alayan ng rosas.

--

Ito ay lahok sa Saranggola Blog Awards 11.