WALANG PANGINOON

Sakaling bawiin man

Ng ‘yong ama ang sakahan

Ay ‘wag kang mag-alala.

Mananatili akong magsasaka.

Iyayakap ko ang

May putik pang palad

Sa sariling puso—

Dudukutin. Pagkatapos,

Isasahod ang lahat

Ng tutulong dugo

Sa ginto n’yang baso.

Ito ang huli kong serbisyo.

Serbesa para sa ‘yong ama.

Hihiwain ang puso sa gitna;

Palamlamnan ng pagung-pagongan,

Atangyá, kagaygay, susô,

at berdeng ngusong kabayo.

Ipaalalang manalangin s’ya’t

Maghugas ng kamay

Bago lantakan at gawing pulutan

At relyono kong laman.

At, kung s’ya’y mahihirinan

Agad na iaabot ang gintong baso;

Aabangan ang kan’yang pagdighay.

Sa huling kong hininga:

Sabay naming lalanghapin

Ang akala n’yang tagumpay.

Sapagkat nakawin man

Ang bukid na minana

Ay mananatiling magsasaka

Ang katulad kong anak ng lupa.