HOLY SHIT

Wala na siyang ibang matakbuhan. Sobrang sama ng kaniyang pakiramdam. Gusto na niyang sumabog. Nagkataong bukas noon ang gate ng isang malapit na simbahan.

Kailan nga ba siya huling pumasok ng simbahan? Hindi na niya maaalala.

Luminga-linga. Pinapawisan. Kinakabahan.

Huminto siya saglit sa may pintuan. Sa tapat ng dalawang anghel, mga taga hawak ng holy water. Parang nginingitian siya ng mga ito. Tinawtaw niya ang dulo ng kaninang mga daliri, sa kanang kamay. Nag-antada.

Pagpasok, tanaw na agad ang fresco ng banal na mag-anak. Parang sinusundan siya ng tingin ng mga ito. Lumunok siya ng kaunting laway habang paulit-ulit na hinahagod ang ulo.

Kinakabahan. Basa ng pawis ang kaniyang buhok. Muli siyang luminga-linga.

Dumiretso siya sa pintong nakaawang, sa gilid ng altar. Parang bodega. May gitara, may organ, sound system, at ilang papel na may lyrics at chords ng mga kantang pang simbahan.

E AM7

Kordero ng Diyos na nag-aalis

F#m7 B EM7

Ng mga kasalanan sa mundo

G#m C# F#

Maaawa ka sa amin

G# C#m F# B

Kordero ng Diyos, maawa ka.

Kinuha niya ang ilang pahina. Lumabas.

Luminga-linga. Pinapawasan. Kinakabahan.

Nakahanap rin siya ng pwesto. Sa wakas. Sa likod ng simbahan. Nilabas ang kaniyang sama ng loob. Sa tabi ng gripong wala palang tulo. Buti na lang. Salamat sa papel ng simbahan.

Sa pagitan ng malutong niyang utot at lusaw na ebak, nilipad ng hangin ang kaniyang panalangin.

"Syet, thank you, Lord."

Bumalik siya sa harap ng simbahan. Tinanaw ang banal na mag-anak. Parang sinusundan pa rin siya ng tingin ng mga ito. Pero, magaan na ulit ang kanyang pakiramdam. Walang paglunok ng laway, walang paulit-ulit na paghagod ng ulo.

Huminto siya sa tapat ng dalawang anghel, na may hawak na holy water. Nginitian niya ang mga ito. Inamoy saglit ang ilang daliri ng kaliwang kamay. Medyo nadikit pala ito sa pwet niya nang magpahid kanina. Tinawtaw. Hinugasan.

Pumito siya, sa tono ng "Kordero ng Diyos," habang papalabas sa gate ng simbahan.

KUNG PAANONG NAGLAHO SI JC

“JC, JC, hindi pa ako pa umuuwi ‘yung kalapati ko,” sabi ng batang may ari kalapati, habang paulit-ulit na hinihigit ang damit ni JC.

“Ah, gano’n ba? Sige akong bahala,” agad na sagot ni JC.

Makapangyarihan si JC, kaya n’yang patagin ang bundok, biyakin ang dagat, pagalawin ang mga ulap—kaya niyang gawin ang lahat.

Habang abala sa pakikipaglaro ang kalapati, sa mga kapwa niya ibon, sa plaza, ay bigla s’yang nakaramdam ng gutom.

Agad na bumalik ang kalapati sa bahay ng kanyang amo.

Masayang sinalubong ng amo ang kanyang kalapati. At, agad itong pinakain. Hinimas pa niya ang ulo nito habang tumutuka.

Nang matapos kumain ang kalapati ay agad na lumipad ang kalapati pabalik sa plaza.

“JC, JC, umalis na naman ‘yong kalapati ko. Gusto ko pa sanang makipaglaro sa kanya,” sabi ng batang may ari ng kalapati, habang paulit-ulit na hinihigit ang damit ni JC.

“Ah, gano’n ba? Sige akong bahala,” agad na sagot ni JC.

Makapangyarihan si JC, kaya n’yang patagin ang bundok, biyakin ang dagat, pagalawin ang mga ulap—kaya niyang gawin ang lahat.

Habang abala sa pakikipaglaro ang kalapati, sa mga kapwa niya ibon, sa plaza, ay biglang bumuhos ang ulan.

Agad na bumalik ang kalapati sa bahay ng kanyang amo.

Masayang sinalubong ng amo ang kanyang kalapati. At, agad niya itong pinunasan ng cotton na towel. Niyakap.

Nang tumila ang ulan ay agad na lumipad ang kalapati pabalik sa plaza.

“JC, JC, umalis na naman ‘yong kalapati ko. Gusto ko pa naman siyang turuan ng mga tricks,” sabi ng batang may ari ng kalapati, habang paulit-ulit na hinihigit ang damit ni JC.

“Ah, gano’n ba? Sige akong bahala,” agad na sagot nito.

Makapangyarihan si JC, kaya n’yang patagain ang bundok, biyakin ang dagat, pagalawin ang mga ulap—kaya niyang gawin ang lahat.

Habang abala sa pakikipaglaro ang kalapati, sa mga kapwa niya ibon, sa plaza, ay biglang may dumating na mga batang hamog. Pilit silang hinuhuli.

Agad na bumalik ang kalapati sa bahay ng kanyang amo.

Masayang sinalubong ng amo ang kanyang kalapati. At, agad niya itong niyakap. Saka pinakita ang mga gagamitin nila sa pag-aaral ng tricks.

Pandaliang nakalimutan ng kalapati ang mga kapwa niya ibon at ang plaza. Masayang masaya ang kanyang amo.

Pandaliang walang humihigit at nangungulit kay JC. Nakaramdam s'ya ng kalungkutan.

Pagkatapos ng maraming araw ay bumalik ang kalapati sa plaza, ngunit hindi na para makipaglaro sa mga kapwa niya ibon. Kasama ng kalapati ang kanyang amo, para magtanghal sa mga tao, sa plaza.

Makapangyarihan si JC, kaya n’yang patagain ang bundok, biyakin ang dagat, pagalawin ang mga ulap—kaya niyang gawin ang lahat. Ginawa niyang kalapati ang sarili.

BANAL NA MAG-ANAK

At, sinabi ng pari, "sumainyo ang panginoon."

Sumagot siya habang inaalay ang dalawang kamay, "at, sumaiyo rin".

"Ang banal na misa ay natapos na. Humayo kayo at palaganipan ang mabuting balita ng panginoon."

Hinawakan n'ya ang rebulto ng banal na mag-anak, sa altar sa itaas ng TV. Pumikit saglit. At, s'ya'y nag-antanda.

Pagkatapos ay tuluyan nang pinatay ang TV.

"Mga putang ina n'yo, ala sais na hindi pa kayo bumabangon?!" sigaw n'ya habang hinahatak ang kumot sa mga tulog mantinkang kambal na anak, si Matthew at Peter.

"Nay naman eh, linggong linggo eh," sabi ni Matthew habang nagkukusot ng mata.

Hinitak naman ni Peter ang kumot pabalik. "Oo nga 'nay, aga-aga pa eh."

"Anong ang aga-aga pa?! Mga putang ina kayo, mamaya mahaba na ang pila kila Aling Lorna!' 'yung tae du'n sa banyo kagabi 'di n'yo ba naaamoy?! Tang ina 'yung mga pinggan nanunutong na ah!"

Sabay na bumangon ang kambal, habang nagmu-muta't naghihikab pa.

Dumiretso sila sa altar sa itaas ng TV. Hinawakan ang rebulto ng banal na mag-anak. Pumikit. At, nag-antanda.

"Ano ba mga putang ina kayo, bilisan n'yo na!" Katak ng nanay nila habang inaabot ang mga lumang galon (na dating pinaglagyan ng mantika) sa kambal.

"Tang-ina 'nay, ito na nga oh."

"Aga-aga, bunganga nang bunganga."

TRANSIENT

Kumatok muna si Lino sa kwarto, bago pumasok. Nang walang sumagot ay marahan n’yang inikot ang door knob.

“Linoooo.”

Hindi kasing lambing nang kanina ay tawag sa kanya ng kanyang nobya ang narinig. Malamig ito, malalim. Boses ng isang lalaki. Lumingon siya sa likuran—sa hallway,  pero wala siyang nakita. Sinilip niya ang loob ng kwarto, wala rin siyang nakita.

Ito ang ikatlong araw ni Lino sa trabaho, kaya kahit Valentine’s day ay pinili niyang romilyebo sa 7pm na duty. Sa tatlong araw pa lamang niya sa trabaho ay marami na siyang narinig na kwento ng kababalaghan. Na hindi man maokupa ang 30 bed spaces ng building na pinatatrabahuhan ay marami pa rin silang dapat bantayan. Mga bagay na hindi sila hinanda ng pinanggalingan niyang security para harapin.

Biglang pagbukas ng mga pintuan ng mga kwartong hindi okupado.

Mabibigat na yabag sa hagdan.

Anino sa CCTV.

Batang naglalaro sa hallway.

Babaeng umiiyak sa banyo.

Maitim na matangkad na lalaking dumadagan at sumasakal sa mga guest.

Kumatok muli si Lino sa kasunod kwarto, bago pumasok kahit alam niyang walang tao sa loob nito. Ito ang patakaran dito sa transient building.

Nang walang sumagot ay marahan niyang inikot ang door knob.

“Hahahahahahahaha.”

Magkakasunod-sunod at papalakas nang papalakas na tawa ang nanggaling mula sa cellphone ni Lino. Ito ang ringtone niya para sa text messages ng kanyang nobya, tawa ng bata.

Hapi2x BaLenTayms ulit, MaHAL. InGaT u pLage

Sinilip ni Lino ang kwarto. Isinara ang pinto. At, muling kumatok sa kasunod pang kwarto.

ANG UNA KONG TATLONG LIBRO

Habang nagliligpit sa kwarto ko kanina, nakita ko sila.

Ito ang unang tatlong librong binili ko: Pusong Sumusuyo sa Aking Mahal, Pusong Nagmamahal Nang Walang Hanggan, at Pen Pal and Social Letters. Gradeschool ako nang mabili ko sila sa Diplomat Bookstore (wala na ito ngayon) sa Cabanatuan City nang kami ay mag-tour upang manuod ng sine (panunuod ng historical film, sa mall pa, ang version ng tour namin).

Wala akong libro noon, personal man o pahiram ng school, dahil mahirap lang kami at mahirap lang ang elementary school na pinasukan ko--unahan sa textbooks dahil halos pumalo sa 60 ang mga estudyante kada section. Kaya kung late kang mag-eenrol, swerte mo kung may maabutan ka pang libro.

Kaya naman, tuwang-tuwa ako nang nakitang tig-5 lang ang mga librong ito. Binili ko. Sila ang unang naging laman ng (noon ay imaginary) bookshelf ko.

Bukod sa mga tabloid (tulad ng Tiktik) na nakatago sa ilalim ng mga damit ng Papa ko, ito ang ilan sa mga unang kong binasa.

(Sa sobrang inspired ko, dami kong binigyan ng love letters nu'ng high school na ako! Haha.)

Sabi ng ilang mga teorya, nakakaapekto raw sa tao ang mga nabasa at binabasa pa n'ya. Creative radiation daw ang tawag doon. Ngayon, iniisip ko, to what extent ako naaapektuhan ng mga librong ito (at ng mga kwento sa tabloid)? Haha.

"Ang pananalig ay mata ng kaluluwa. Binubuksan ng pag-ibig ang mga paningin ng kaluluwa, upang makita ng pananalig ang kanyang nakikita. Ang pananalig ay pag-ibig na tapat." - mula sa Pusong Sumusuyo

BAHAY-TAGPUAN

Wala nang naiiwang hibla sa unan
Katabi n’ya pa rin ang kumot sa may ulunan
Sapi’y hindi na kailangang paulit-ulit labhan

Sanay na ring mag-isa ang toothbrush sa lababo
Madalang na ring mapalunok ang inidoro
Hindi na nanghihingi ng linis ang sahig ng banyo

Nangawit na nga ang upuan
Mga kubyertos hindi na rin nagbabangaan
Ipis na ang may ari ng hapag-kainan

Inangkin na ng gagamba ang bintana
Nawalan na ng silbi ang pintuan
Dating bahay-tagpuan ay ‘di na natagpuan

MABAHONG BIBIG

Sabi ni Nanay mabaho raw ang bibig ni Mang Nestor. Kaya siguro kapag naniningil si Mang Nestor ng bayad sa apartment, nagtatago na si Nanay.

“Anak, pagkatapos mong maghilamos, hugasan mo na ‘yung flower mo ha.”

Bakit po kasi kailangang hugasan ang flower?”

“Aba, itong batang ‘to, s’yempre naman mabubulok ‘yan kapag hindi.”

“Eh, hindi naman po nadudumihan ‘yung flower, nakatago naman.”

“Ah-eh, oo nga. Pero, ‘di ba naalala mo ‘yung mga nakatagong damit mo dati, ‘di ba bumaho ‘yun kasi hindi nalalabhan?”

“Opo.”

Nginitian ako ni Nanay.

“Sige na nga po.”

--

Ang lakas ng boses ni Mang Nestor. Nasa salas sila ni Mama. Sabi ni Mama sa kwarto raw muna ako. Sinilip ko sila; may butas kasi ang pinto ng kwarto.

“Tang ina naman, Maria, ilang b’wan na ‘yung utang n’yong renta. Patay tayo sa negosyo n’yan.”

“Eh, Mang Nestor, alam mo namang magsarado ang factory na pinagtatrabahan ko. Baka naman po pwedeng…”

“Pwede namang dating gawi nalang.”

Hinawakan ni Mang Nestor ang buhok ni Nanay. Hala, ang lapit ng bibig n’ya, kawawa naman si Nanay, bahong-baho na naman siguro s’ya. Nilayo ni Nanay ‘yung ulo n’ya.

“Mang Nestor, baka marinig ka ng anak ko.”

“Oh sige, babalik ako mamaya.”

--

Nagising ako sa kalabog sa sala. Si Nanay kaya ‘yun?

Si Nanay nga. Nasa sahig s’ya. Walang damit.

Nandu’n si Mang Nestor—sa pagitan ng hita ni Nanay.

Nakasando lang si Mang Nestor.

Hindi na ako inaantok.

Dinidilaan ni Mang Nestor ang flower ni Nanay.

Kaya ba mabaho ang bibig ni Mang Nestor?

Hala, nilapit ni Mang Nestor ang mukha n’ya sa mukha ni Nanay!

“Tang ina, ang sarap mo Maria.”

Umiiyak si Nanay?!

Kawawa naman s’ya, naamoy naman n’ya ‘yung bibig ni Mang Nestor!